توجه! توجه !
اینها نظرات شخصی من است و ممکن است خیلی ها با آن موافق نباشند .
بیشترین سوالاتی که ایرانیهای عزیز می پرسند مربوط به هزینه های زندگی و شرایط زندگی با همسر و فرزندان در ونزوئلا میشه .
تو این پست سعی میکنم این جور سوالات رو پاسخ بدم.
چند نفر ايميل زدن كه درباره پروژه بيشتر مطلب بنويسم . آمار بيننده ها و مسير رسيدنشون به وبلاگ هم اكثرا با سرچ يكي از كلمات كيسون ٬ ونزوئلا ويا پروژه خانه سازي بوده .
عرضم به حضور شما كه اين پروژه در حال حاضر با گذشتن از ركورد 600 واحد در ماه سريعترین پروژه خانه سازي در دنيا محسوب ميشه و در خود ونزوئلا هم توليد پروژه كيسون در هر ماه برابر هست با جمع توليد ساير پروژه ها .
در حال حاضر اين پروژه در ونزوئلا در هر ساعت يك دستگاه آپارتمان توليد مي كند . بله تعجب نكنيد با سيكل 48 ساعته اي كه جهت قالب گذاري و بتن ريزي و باز كردن قالبها بكار مي رود در هر روز 6 واحد در هر يك از كارگاهها ساخته مي شود . با توجه به اينكه چهار كارگاه به طور همزمان مشغول كار هستند در هر روز 24 آپارتمان ساخته مي شود .
اين آمار در مورد ساير عمليات هم صدق مي كند . در حقيقت هريك از مراحل بعدي كار شامل تاسيات برقي و مكانيكي يا نازك كاريها هم با همين آمار جلو مي روند .
دو هفته پيش در سميناري كه به منظور معرفي شركت كيسون در دانشگاه مركزي ونزوئلا (UCV) برگزار شد بعد از معرفي كلي شركت توسط مدير پروژه كالابوسو ٬ سيتم خانه سازي كيسون رو براشون به زبان اسپانيايي تشريح كردم و اين خيلي براشون جالب بود كه ما هر ساعت يك آپارتمان توليد مي كنيم آنهم با كيفيت و قيمت مناسب .
به هر حال به عنوان كسي كه در بزرگترين پروژه صادرات خدمات فني و مهندسي تاريخ ايران كار مي كنم مي تونم بگم احساس لذتبخشيه و احترامي كه جامعه ايرانيان نيز بوسيله اين پروژه در ونزوئلا كسب كرده بي نظير هست .
فكر كنم بهتره كم كم اسم وبلاگ رو تغيير بديم به كيسون در ونزوئلا . چون اكثر تماسهايي كه داشتم و يا گزارشهايي كه از موتورهاي جستجو گرفتم در اين دو زمينه بوده يكي كيسون يكي هم ونزوئلا .
البته طبيعي هم هست موضوعي جديد و خاصه و همه مي خوان بيشتر راجع بهش بدونن .
ايندفعه از ونزوئلا مي نويسم و دفعات بعد هم ميرم سراغ شركت كيسون .
راجع به ونزوئلا و تاريخچه يكبار نوشتم و ايندفعه بيشتر راجع به شرايط حاكم بر اين كشور مي نويسم .
كشور ونزوئلا با توجه به مطالعاتي كه داشتم و تجربيات حدود دوسال زندگي و كار مجموعا كشوري هست كه از ايران عقب تره ولي در بعضي موارد مثل تكنولوژي ارتباطات و اطلاعات از ما پيشرفته ترند .
شايد به نظر بعضي ها و در نگاه اول ماشينهايي كه تو خيابونها حركت مي كنن (حتي در شهرهاي كوچك و روستاها ) از ماشينهايي كه تو خيابونهاي تهران هستند جديدتر و پيشرفته تر باشه ولي آيا اگر مثل ايران واردات خودرو محدود بشه خودشون مي تونن يه پيكان هم توليد كنند ؟ قطعا به شما مي گويم كه نه . حتي در امور ارتباطات و تكنولوژيهاي ارتباطي مصرف كننده هاي پيشرفته اي هستند و از خودشون چيزي ندارند .
از لحاظ فرهنگي و اجتماعي موضوعي كه بيشتر از همه جلب توجه مي كنه سست بودن بنياد خانواده و بي بندوباري هست . به ندرت مي تونين در طبقه عامي جامعه يك خانواده كامل متشكل از تمامي اركان خانواده پيدا كنيد .
قالبا بچه ها با مادرشون زندگي ميكنن و خانواده هاي زيادي مي تونين ببينين كه مادر بزرگ و دختر و نوه با هم هستند بدون هيچ مردي . البته اختلاف تعداد زنان و مردان نيز به اين مسئله دامن مي زنه .
سيستم آموزشي ضعيف هست و جديتي كه شما در دبيرستانها و دانشگاههاي ايران مي بينيد اينجا به چشم نمي خوره . اطلاعات عمومي مردم و شناختشون از كشور خودشون و دنيا خيلي پايينه و بعضي ها شهر خودشون رو هم خوب نميشناسند.
نكته مهم نحوه زندگي شاد و بي دغدغه اونهاست كه با كوچكترين امكاناتي خوشحال هسنتند و دغدغه آينده رو مثل ماها ندارند . نمي دونم شايد همينن باعث عدم پيشرفتشون هم بشه من هنوز به نتيجه قطعي در اين مورد نرسيدم كه اينجوري خوبه يا اونجوري كه ما هستيم .
از لحاظ آب و هوايي خوب مناطق مختلف با هم فرق مي كنن ولي نه جاييكه خيلي سرد و برفي باشه پيدا ميشه و نه جايي كه به شدت گرم و سوزان باشه و اينم به خاطر موقعيت خاص جغرافيايي اينجا و نزذيكي به خط استوا هست .
امكانات شهري در چند شهر بزرگ مثل كاراكاس ٬ ماراكايبو ٬ والنسيا و ماراكاي خوبه و در مواردي از تهران هم تميز تر و زيبا تر ولي به طور كلي توزيع امكانات در شهرها عادلانه نيست و شهرهاي كوچكي مثل شهرهايي كه ما هستيم واقعا حرفي براي گفتن ندارند .
بزرگترين مشكلات ونزوئلا به اعتراف دولتمرداي خودشون امنيت و مسكن هست كه جهت حل مشكل مسكن يه پروژ هايي مثل پروژه كيسون فعال هست و براش برنامه ريزيهايي شده ولي در زمينه امنيت من در اين دوسال پيشرفتي نديدم و فكر مي كنم تا وقتي اين اختلاف طبقاتي در جامعه باشه و اسلحه هم بوفور دست مردم باشه كاري نشه براش كرد . در اين شرايط احتياط تنها راه پيشگيري از خطرات هست .احتياط به اين معنا كه در ساعات خاص و مكانهاي خاص حتي المكان از خانه خارج نشد و از بروز تنشهاي شخصي با قشر پايين جامعه نيز تا حد ممكن جلوگيري كرد و گرنه نه از دست پليس كاري بر مي آد نه كس ديگه .
خوب براي امروز فكر مي كنم كافي باشه بقيه مطالب رو كم كم مي نويسم .
چند روزي نتونستم مطلب جديدي پست كنم چون اصلا حال و حوصله نوشتن نداشتم . دوست عزيزي در كاراكاس تصادف كرد و يك چشمش رو از دست داد . به همين سادگي ! يه جوون بيست ساله ديگه بايد با يك چشم زندگي كنه به خاطر اشتباه يك راننده ديگه كه چراغ قرمز رو رد كرده و زده به ماشين دوست من . واقعا دردناكه .
با توجه به نزديك شدن به سال نو ميلادي مي خوام از رسم و رسوم اين ونزوئلايي هاي عزيز براتون بگم در اين ايام.
بازي دوست مخفي ( Amigo Secreto )
معمولا شركتها در ماه دسامبر يك مهماني برگزار مي كنن و يه شام به خصوص در اين شب سرو ميشه كه يه جور نون هست كه با ژامبون و پنير تهيه ميشه .
يك يا دو هفته قبل از اين مراسم يه بازي در سطح شركت و بين همكارها برگزار ميشه كه به اين صورت هست :
ابتدا از شركت كنندگان ثبت نام بعمل مياد و سپس اسامي همه رو تو كاغذ هاي كوچك مي نويسن و ميندازن تو يه صندوق . هرنفر بصورت محرمانه يه كاغذ رو برميداره و اسم توشو ميبينه و اون نفر ميشه دوست مخفي اون . حالا بايد بدون اينكه به كسي بگه هر روز صبح يه هديه كوچك مثل انواع و اقسام شكلات ها و بيسكويت ها و ... رو كادو كنه و با نوشتن اسم دوست مخفي همراه با يه پيام دوستانه و محبت آميز و نه عاشقانه ! بندازه تو صندوق مخصوص اين بازي كه در يك مكان عمومي قرار ميگيره .
همچنين مي تونه هديه اي كه دوست مخفي خودش براش گذاشته رو برداره و بره .
در شب مهماني بايد يك هديه بزرگ مثل يك لباس يا ادكلن يا هر چيز ديگه اي رو بخره و روي ميز مخصوص هدايا كه به اين منظور در نظر گرفته قرار بده و اونشب ديگه معلوم ميشه كه دوست مخفي هر كس كي بوده .در اين مدت اتفاقات جالبي هم ميافته كه همگي به شاد شدن محيط كار و كارمندان در اين ايام منجر ميشه .
حالا با وجود همكاراي ايراني در اين ميان حدس بزنيد چه اتفاقاتي ممكنه بيفته و برام تو قسمت نظرات بفرستيد .
يه نمونه غيب شدن هدايا هست . در حقيقت بعضي همكاراي ايراني وقتي گشنه ميشن در كمال بي رحمي ميان و يواشكي هديه يه نفر ديگرو ميخورن !!!
يكي از همكاراي من كه الان ديگه از هم دوريم يعني اون توي يه شهر ديگه كار مي كنه عادت داره كارها و زحمات بقيه افراد رو به اسم خودش اعلام و ادعا كنه . البته اين كارو با دقت و ظرافت خاصي انجام ميده . همه هم مي شناسنش و ديگه كسي ازش انتظار نداره فقط خدا نكنه يه جاي كار خراب بشه اونوقت بايد ببينيد با چه قيافه حق به جانبي صحبت از پيش بيني اين نتيجه بد مي كنه و ميگه من خيلي گفتم اي كارو نكنيد ولي به حرف من گوش ندادند .البته حرفاش هميشه خريدار هم داره چون هميشه آدمهاي حراف و پاچه خواره مورد علاقه مديران بوده و ازشون تشكر هم ميشه .
اين مطلب رو تقديم مي كنم به اين دوست و همكار گرامي و فني خودم :
يه پيرمرد 80 ساله ميره پيش دكترش براي چكآپ. دكتر ازش در مورد وضعيت فعليش مي پرسه و پيرمرد با غرور جواب ميده: هيچوقت به اين خوبي نبودم. تازگيا با يه دخترخانم 25 ساله ازدواج كردم و حالا باردار شده و كم كم داره موقع زايمانش ميرسه. نظر شما چيه دكتر ؟
دكتر چند لحظه فكر ميكنه و ميگه: خب... بذار يه داستان برات تعريف كنم. من يه نفر رو مي شناسم كه شكارچي ماهريه. اون هيچوقت تابستونا رو براي شكار كردن از دست نميده. يه روز كه مي خواسته بره شكار از بس عجله داشته اشتباهي چترش رو به جاي تفنگش بر ميداره و ميره توي جنگل. همينطور كه ميرفته جلو يكدفعه از پشت درختها يه پلنگ وحشي ظاهر ميشه و مياد به طرفش. شكارچي چتر رو مي گيره به طرف پلنگ و نشونه مي گيره و ..... بنگ! پلنگ كشته ميشه و ميفته روي زمين!
پيرمرد با حيرت ميگه: اين امكان نداره! حتما يه نفر ديگه پلنگ رو با تير زده ! دكتر يه لبخند ميزنه و ميگه: دقيقا منظور منم همين بود!
نتيجه اخلاقي:
هيچوقت در مورد اتفاقي كه مطمئن نيستي نتيجه كار خودته ادعا نداشته باش
سرزميني كه هم اكنون آنرا به نام كشور ونزوئلا مي شناسيم ساحلي بوده است كه اولين بار در سال ۱۴۹۸ م . توسط كريستف كلمب در در سومين سفر دريايي خود به دنياي جديد كشف گرديد و همچنين در سال ۱۴۹۹ م.يك كاشف اسپانيايي به نام آلونسو د اوخدا ( Alonso de Ojeda) همراه با گروه خود در طی سفر به دریاچه ماراکایبو و دهکده های آمندین (Amenndian) رسیدند و مشاهده کردند پلهای ساخته شده برروی دریاچه و کلبه هایی که بومیان در آبهای کم عمق این دریاچه بر روی پایه های چوبی ساخته بودند شباهت زیادی به شهر ونیز ایتالیا دارد و به همین جهت این سرزمین را ونزوئلا یعنی ونیز کوچک نامیدند .
وبلاگ نویسی یک تصمیم قدیمی بود که حتی در یک دوره کوتاه اجرا هم شد ولی دیگه ولش کرده بودم . حالا به هر حال می خوام دوباره این کارو انجام بدم .
راجع به نوع مطالبی که می نویسم هم هنوز تصمیم خاصی ندارم شاید با توجه به نظرات خوانندگان که لطف کرده و نظر خواهند داد بعدا تصمیم بگیرم .
امروز با یک مطلب شروع می کنم که مخصوص افراد خوشبین و با اعتماد به نفس است که البته شامل من نمیشه !!
برام جالبه نظر شما رو هم بدونم که آیا این مطلب می تونه طرز فکر همه باشه یا نه ؟ مثلا من فکر می کنم خیلی خوشبینانه هست و آخر بی خیالی.
اگر روزي دشمن پيدا كردي، بدان در رسيدن به هدفت موفق بودي! اگر روزي تهديدت كردند، بدان در برابرت ناتوانند! اگر روزي خيانت ديدي، بدان قيمتت بالاست! اگر روزي تركت كردند، بدان با تو بودن لياقت مي خواهد!
